Paardentaal is een gratis digitaal paardenmagazine samengesteld voor de bewuste paardenliefhebber.

Hart tegen hard

by <a href='https://paardentaal.smallteaser.com/user/johannatallon' class='captionLink'>Johanna Tallon</a>
by Johanna Tallon

Daar stond hij dan. Groot, imposant, donker en dreigend. In de energetische wereld zou men zeggen dat hij een donker aura had. Zijn hele wezen straalde uit “Kom niet dichter, laat mij vooral gewoon gerust!”. Hij zette zijn stekels op naar wie ook maar enige toenadering zocht of zelfs nog maar die stille wens koesterde. Wat herkende ik die houding goed! Die stoere, waag het niet om dicht bij me te komen-houding waaronder een brandend verlangen naar die zeldzame parel, die ene lefgozer die toch de durf en het doorzettingsvermogen zou hebben, die heeft wat nodig is om de versterkte wal te doorbreken. Je zag het niet, die frêle, ongelofelijk tedere zachtheid, die hij herbergde. Binnen in hem schuilde ze, bedolven onder een laag van opeengestapelde trauma’s en teleurstellingen veroorzaakt door het gevaarlijkste roofdier ooit: ‘de mens’. Uit voorzorg nooit of te nimmer nog zó gekwetst te worden, had hij haar veilig weggeborgen, diep vanbinnen onder een hard pantser van onverschilligheid en woeste boosheid. Die boosheid was niet enkel en alleen tegen zijn agressor ‘de mens’ gericht, ook zijn weidegenoten deelden geregeld in de klappen. Vanuit het niets kon hij plots naar hen, naar mij of andere mensen uitvallen. En toch wist ik dat ook dit uiteindelijk zou goedkomen. De ervaring heeft me immers geleerd dat, zoals men in de volksmond pleegt te zeggen, diegenen die de meest behoefte hebben aan liefde en zachtheid, dit vaak ook het hevigste ontkennen en zelfs afweren.

by <a href='https://paardentaal.smallteaser.com/user/johannatallon' class='captionLink'>Johanna Tallon</a>
by Johanna Tallon

In de luttele tijd die hij al had doorgebracht op deze aarde - hij was nog maar 4.5 jaar toen ik hem de eerste maal ontmoette – had hij zijn portie aan tegenslagen al ruimschoots voor de kiezen gekregen. Een jonge volbloedhengst, véél te vroeg onder het zadel gebracht, zijn levensloop was bij de conceptie al voor hem uitgestippeld. Hij zou prestigieuze paardenrennen meelopen en grote prijzen in de wacht slepen voor zijn eigenaar, geheel in de lijn der verwachtingen gezien zijn excellente bloedlijn. In de loop van zijn opleiding werd door zijn trainer beslist over te gaan tot castratie vanwege ‘onhandelbaar’ gedrag. Een onverwerkt verlies dat hij jarenlang gelaten met zich meedroeg en vorige zomer in de vorm van tranen die hij- door mij als kanaal te gebruiken - plensde tijdens een energy healing die ik hem gaf, waartoe hij zelf het initiatief genomen had. Dit moment, waarop hij me eindelijk voldoende vertrouwde om me deelgenoot te maken van zijn smart, was het resultaat van twee jaren onvoorwaardelijke liefde, van vallen en opstaan, van radeloze twijfel en verbeten doorzetting, van aantrekken en afstoten en bovenal van blijven geloven in zijn goede inborst. Wanneer ik nu de weide opkom, is hij er als eerste om een knuffel te vragen en me met een zachte nicker opwellend vanuit het diepste van zijn keel te begroeten.

by <a href='https://paardentaal.smallteaser.com/user/johannatallon' class='captionLink'>Johanna Tallon</a>
by Johanna Tallon

Maar niet alleen ik heelde en opende zijn hart opnieuw… Ook bij mij hadden trauma’s diepe wonden geslagen en gezorgd voor een krakkemikkelig vertrouwen in mezelf en mijn medemens. Waar ik Dino’s barrières had neergehaald, sterkte hij de mijne en zorgde hij ervoor dat ik mijn grenzen duidelijker afbakende en mijn ruimte durfde in te nemen. Telkens ik dreig in mijn oude gewoonte te vervallen is hij onmiddellijk present om me met een kleine knibbel opnieuw tot de orde te roepen.