Paardentaal is een gratis digitaal paardenmagazine samengesteld voor de bewuste paardenliefhebber.

Geduld is liefde, die in een moeilijke situatie tot uiting komt

Misty's eerste verblijf

Drie jaar had ik haar tot rust laten komen, tot ze me zelf aangaf dat ze er fysiek en mentaal klaar voor was. Ik had er op voorhand geen termijn op gekleefd. Haar gezelschap en liefde was ruimschoots voldoende voor mij. Misschien was het net dit, het onvoorwaardelijke dat haar uiteindelijk over de streep haalde? Want is dit niet waar we allemaal diep in ons binnenste naar verlangen? Dat er van ons gehouden wordt om wie en hoe we zijn, niet om wat we doen en bereiken.

Ik leerde haar kennen als een nukkige, jonge manegemerrie die helemaal niet genoot van menselijke aandacht en die zich wanneer bereden totaal afsloot van de buitenwereld. Zoals zovelen op veel te jonge leeftijd - ik leerde haar kennen als een meedraaiend paardje in het lescircuit van de manege in de winter voorafgaand aan haar derde levensjaar - en op onverantwoorde wijze - ze werd door enkele jeugdige managebezoekers - zadelmak gemaakt, had ze al snel geleerd dat verzet tot niets leidde en dus had ze besloten zich inwaarts te keren. Dikwijls werd ze door de rijinstructeurs spottend benoemd tot ezel omwille van haar zogenaamde koppigheid en ezelsvel. De talloze tikken met de zweep leken immers geen vat op haar te hebben. Wisten zij veel dat deze fantastische merrie zich eigenlijk gewoon had afgesloten van de buitenwereld in de hoop op deze manier de pijn en wanhoop zoveel mogelijk buiten te kunnen sluiten. In de elementenleer van de shiatsu kwam ze helemaal overeen met het metaaltype, hoewel haar ware aard veeleer een mix van metaal en aarde is. Een metaaltype sluit zich graag een beetje af van zijn omgeving. Heeft ook niet graag dat er teveel tumult rond of gefrunnik aan hem is. Wanneer gestraft duikt dit type alleen maar verder inwaarts. Van het levenslustige, jonge merrietje dat dit paardje ooit geweest was, bleek niet veel meer over te schieten tegen de tijd dat wij haar overnamen. Wanneer ik aan haar box kwam, kreeg ik standaard achter in de nek liggende oren als begroeting. Het volgende jaar leerde ze me al wat beter kennen en merkte ik dat ze mijn energie oppikte en inzag dat ik niet nog zo’n krachtpatser was die haar tegen wil en dank zou laten doen wat in mijn agenda stond.

Een jaar en half nadat we haar overnamen, verplaatste ik haar - mits toestemming van onze dochter, een gunst waar ik en Misty haar eeuwig dankbaar voor zullen zijn - naar haar huidige locatie. Ik kon haar wanhoop niet meer aanzien. Uit ontbering van haar meest essentiële basisbehoeften; sociaal contact, voldoende ruwvoer en beweging had ze zich intussen ontpopt tot een echte boxwalker. Zo kwam ze op haar huidige locatie terecht waar ze het hele jaar door weidegang in vast kuddeverband geniet. De laatste keer dat ik haar bereed - een half jaar na haar aankomst - had ik haar gemoedsstemming feilloos aangevoeld. Haar berustende wanhoop drong diep in me door en maakte dat de zin om haar te zadelen voor lange tijd achter gesloten deuren opgeborgen werd. Als dit het gevoel was dat paardrijden me behoorde te geven… dan hoefde het niet voor mij. Ik hield té veel van haar om haar ongelukkig te zien enkel en alleen voor mijn plezier. En dus deden we tal van andere dingen samen. Ik haalde plezier uit haar verzorging. Zocht lekkere yummies voor haar in de vorm van paardenbloemen, netels, distels, wilgen- en berkentakken en leerde haar in optimale gezondheid te houden op natuurlijke wijze. We speelden met de paardenbal en galoppeerden tezamen, alleen niet ik op haar rug maar elk met zijn eigen voetjes op de grond. En… we praten veel met mekaar, elk op zijn eigen manier en in zijn eigen taal. In de afgelopen drie jaren heb ik haar zien openbloeien, haar zien veranderen van een gesloten, eerder nukkig metaalpaard naar een vrolijke, zorgzame aardemerrie en oh… wat verblijde dat mijn hart meer dan het paardrijden op zich ooit zou kunnen. Ik besefte dat ik het rijden eigenlijk helemaal niet mistte. Ik had immers zoveel meer in de plaats gekregen; haar liefde.

Misty in vast kuddeverband met fulltime wiedegang

Tot ze me enkele weken geleden duidelijk maakte dat ze het opnieuw wou proberen. Omzichtig, haar rustig laten wennend aan alles - ik deed er langer over om op te zadelen dan ik me daadwerkelijk op haar rug bevond - zadelde ik haar op en samen zetten we op een ontspannen manier enkele wandelpasjes in de paddock. Wat een gevoel! Dit was in de verste verten niet meer vergelijkbaar met wat ik drie jaar eerder ervaren had. Ze is nu zeven en een half jaar oud. Het heeft haar bijna drie jaar gekost om alles wat haar overkomen is te kunnen plaatsen en opnieuw een mens op haar rug te willen/kunnen dogen. Maar nu… is ze er wel voor de volle 100% klaar voor. Vanmorgen klom ik opnieuw op haar rug, zonder zadel deze keer terwijl onze hond uitdagend blaffend rond haar danste. Normaal gesproken reageert ze uiterst explosief op haar omdat Charlie echt wel danig op haar zenuwen kan werken. Vandaag wetende dat ik - een nog vrij onervaren ruiter - op haar rug zat… vertrok ze niet één spier. Rustig kuierend laveerde ze om en rond ons geëxciteerd zwart labradorspookje. Niets zou haar rust verstoren zolang ik me op haar rug bevond. Hét allermooiste bewijs dat geduld en liefde altijd beloond worden.

Misty, U rock!